NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry.
Chcecie kawę, herbatę?
Tost z szynką i pomidorem?
Nie? Nic?
No tak, jesteście zajęci.
Nie zauważyłam.
Nie martw się. Jest w porzo.
Na co się gapicie? Chcecie fotkę?
Przecież nie pierwszy raz aresztują kogoś z tej szkoły.
Ma rację.
Wcześniej mieliśmy tylko zabójcę i początkującą oszustkę.
Teraz zaaresztowali dilerkę i Las Encinas przypomina Guantanamo.
Idziemy do klasy?
Proszę, skumplowani. Znowu się przyjaźnicie?
Krok po kroku.
Jasne.
Nie rozumiem tej pieprzonej szkoły.
- Co? - Gotowa na walentynki?
Będą kwiaty, najlepsza restauracja,
- niespodzianki... - Proszę...
Zawsze świętujemy u Lu, prawda?
- Prawda. - Ja nie. Mnie nie zapraszają.
- Na żadne imprezy. - Wiem.
Ja w tym roku nie mam ochoty.
Nie chcę urządzać przyjęcia, bo...
mam na głowie kartkówki i stypendium na Columbia University.
A nie chodzi o to, że zostałaś sama?
Co mówiła moja mama?
To, co zwykle: „Jak się masz? Co w szkole?
Czy twoja matka jest słynną dilerką?”.
A co, jeśli tak?
Moja wina, że tata skończył w pierdlu?
Możemy ci pomóc?
Cóż...
Pożyczycie trochę forsy?
Na autobus. Numer 314. Chcę odwiedzić matkę w więzieniu.
Dajcie spokój. Masz.
Weź taksówkę.
- Hej, Lu. - Co?
To nie mój interes, ale ta cała impreza...
Nie robisz jej, bo nie masz pieniędzy?
Racja, to nie twój interes.
Kochana.
Jasne.
Cholera.
Mamy widownię. Zadbali o każdy szczegół.
Uwaga, spoiler. Nie otrzymasz tytułu Matki Roku.
Hej.
To tylko mała przeszkoda.
Poradzimy sobie też z tym. Zawsze dajemy radę.
„My”?
Mylisz się. „Nas” nie ma.
Kochanie, jesteś wkurzona. Rozumiem.
Ale wyjdę, zanim się obejrzysz.
Tak, a do tego czasu z czego będę żyła?
Nieważne.
Muszę rozbić świnkę-skarbonkę.
Rebe.
Walcz. Nie poddawaj się.
I ćwicz na worku do boksowania. Tracisz formę.
Walentynki to chrześcijański obyczaj,
ale to tylko kolacja.
Ale ja nie mogę.
Poza tym są urodziny mojej mamy.
Rozumiem.
Dzięki za zaproszenie.
Dziecko.
Idź, nic się nie dzieje.
Może chcą państwo dołączyć? Restauracja ma gwiazdkę Michelin.
Dzięki, synu.
To nie na naszą kieszeń.
Ja zapraszam.
Właściciele to przyjaciele ojca.
Mamo, zasługujesz na to.
Zgadzasz się?
Zaproście, kogo chcecie. Omara też.
Omar zawsze będzie miał miejsce przy naszym stole.
Ale raczej nie przyjdzie.
Dziękuję za zaproszenie.
My na pewno przyjdziemy.
Kiedy dostanę to, co obiecaliście?
Nie jest łatwo. Trzeba nam czasu.
Ile czasu?
No proszę, Królowa Południa! Co za niespodzianka! Wejdź!
Uważaj, żebyś kiedyś nie znalazł w łóżku końskiego łba!
Wejdź do środka.
- Co tutaj robisz? - A ty?
Wydzwaniam do ciebie. Z kim rozmawiałeś?
Z siecią komórkową. Wieki czekałem na połączenie.
W tym całym zamieszaniu zapomniałam,
że nie mogę wrócić do domu.
Mogę tu zostać na noc?
Tak.
Dzięki, Samu. Zostałeś mi tylko ty.
W porządku.
Jesteś moją jedyną opcją. Za bardzo się nie ciesz.
To będą inne walentynki.
Ja je zorganizuję.
- „Odwrotne walentynki”? - Tak.
Bądźmy szczerzy.
Walentynki są nudne i staroświeckie. Kwiaty, bombonierki, kolory...
A my jak pieprzone przedmioty godzinami się dla nich upiększamy.
Skończyło się.
Wpadłam na genialny pomysł. Będzie na odwrót.
Niech chłopcy pokażą trochę ciała,
a dziewczęta ubiorą się w eleganckie tuxedos,
zwane też smokingami.
- Mamy przynieść swoje drinki? - Tak, kochana. Wszystko na odwrót.
Goście przynoszą własny alkohol i jedzenie.
A ja, gospodyni i królowa wieczoru, będę miło spędzać czas.
Tak sprawimy, że męty
nie przyjdą na imprezę jak na wyżerkę.
Spryciula, nie? Nie szkodzi, zrobimy własne przyjęcie.
Nieważne. Przyjdziecie na imprezę?
- Nie. - Impreza jest u ciebie w domu?
Nie, u ciebie też nie. Podobno wyrzucili cię za dragi.
A ty masz problemy z narkotykami?
Niedawno błagałeś mnie o nie na kolanach.
Mam problem ze zdrajcami i zabójcami.
Po co to robisz?
- Nie muszę się z niczego tłumaczyć. - Odpuść, Valerio.
Co ty na to, Lu?
- Do mnie mówisz? - Tak.
Co za dylemat. Ja jestem niczym Szwajcaria.
Bogaty, piękny kraj, który nie miesza się w wojny innych.
- Lu. - Czego chcesz?
Możemy chwilę pogadać?
Jasne, ale najpierw trzeba ci wyczyścić koszulę.
Co jest, kurwa?
Spieprzyłeś mi życie, dupku.
Chcę tylko pogadać.
Przyjdźcie na imprezę. Nie dajcie się pominąć.
Co tym osiągniemy?
Gówniany wieczór z tymi, co nas ignorują?
Nie będziecie sami. Będziecie ze mną.
To dla ciebie złe rozwiązanie. Nie widzisz tego?
Tak się składa, że nie znoszę dobrych rozwiązań.
Nie znoszę warzyw, sportu,
dobrego towarzystwa...
I robienia tego, czego się ode mnie oczekuje.
Mimo wszystko...
to absurdalne. Nie pójdziemy we trójkę na walentynki.
Dlaczego nie?
Oboje mi się podobacie.
Nie wiem, co słyszałeś. To, co zaszło między Carlą, Christianem i mną,
nie skończyło się dobrze.
Cholera, Lu ma rację.
Musicie zacząć inaczej myśleć.
- Może wam się nie podobam... - Podobasz się.
- To znaczy... - Tak?
Ale nie o to chodzi, bo...
To szaleństwo, prawda?
Piękne szaleństwo.
Chodźcie ze mną na imprezę.
Mamy już dość skomplikowane życie.
Dobra robota. Jak zawsze.
Nadio...
Masz dwa dni na poprawienie pracy.
Jeśli nie dasz rady, nie wejdziesz do programu.
Stać cię na dużo więcej.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nauczyciel zużył czerwony długopis na poprawę twojej pracy.
Przynajmniej dał ci drugą szansę.
- Obym mogła z niej skorzystać. - Co?
Nie mam czasu.
Rodzice chodzą co dzień na rehabilitację. Muszę być w sklepie.
- Czemu nie powiesz, że nie możesz? - Znasz odpowiedź.
- Jak leci? - Cześć.
Guzmán, tak?
- Tak. - Malick.
Miło cię poznać. Nadia dużo mi o tobie mówiła.
Serio? O tobie nawet nie wspomniała.
Ostatnio raczej mało rozmawiacie.
Dzięki za troskę. Do jutra.
Nara, chłopie. Miło mi.
Mama ma urodziny.
- Ucieszyłaby się, gdybyś przyszedł. - A tata?
- On też chce cię zobaczyć. - Jasne.
Powiem, że mam faceta ateistę, i znów dostanie wylewu.
Nie musisz o tym mówić.
Przepraszam, co ty tu robisz?
Poza tym, że płacisz za kolację.
To mój chłopak.
Jasne, a to mój chłopak.
Nie mogę go zabrać na kolację, mówić o nim
ani o tym, że go kocham.
Moje szczęście unieszczęśliwia rodziców.
Umiesz sobie wyobrazić, jak to jest? Nie sądzę.
Miłego dnia.
To byłoby po kolacji.
Trochę muzyki...
Spokojna impreza. Urządza ją Lucrecia.
To ta przyjaciółka, która mówi po arabsku?
Yusefie, pora jechać na rehabilitację.
Dzień dobry.
- Co tu robisz? - Kupuję szparagi.
Jak leci, Malick?
Cześć. Jak leci?
Uwagi nauczyciela nie skłoniły cię do nauki?
Jakie uwagi?
Nic takiego...
Nie miałam dość czasu na program stypendium na uniwersytecie.
Pracuję tu popołudniami i nie mam kiedy...
dopracować zadań.
Przykro mi, dziecko. Co zrobić? Nie mam nikogo innego.
Nie przejmuj się, tato.
Odpowiadam, bo spytałeś.
Córka traci życiową szansę,
- a panu wszystko jedno. - Guzmán!
Mówisz mi, jak mam traktować rodzinę?
Nie ma potrzeby. Tylko dwoje dzieci od pana odeszło.
- Przyszedłeś mnie obrażać? - Martwię się o Nadię.
Inni nie. Nic nie mówią.
To prawda, co o tobie słyszałem. Nikogo nie szanujesz.
Malick! Guzmán, lepiej już idź.
Skoro jesteś taki mądry,
- to co mi radzisz? - Niech pan kogoś zatrudni.
Jak mogłem na to nie wpaść?
Z pieniędzmi wszystko jest proste.
Gdyby panu zależało, znalazłby pan sposób.
Guzmán, proszę!
Martwisz się, to może sam coś zrobisz?
Chcesz jej pomóc, prawda?
A może brudzenie się to nie twój styl?
Jasne. Do tego za darmo, co?
Trzy euro za godzinę. Za pracę w polu dostaje się mniej.
Umowa stoi.
Nie wytrzymasz ani dnia.
Dasz mi fartuch czy co tu nosicie?
Nigdy ci tego nie wybaczę.
- Robię to dla ciebie. - Nie. Dla siebie. Dla swojej dumy.
SKLEP SHANAA
Co, zrobicie mi zdjęcie? No już, spadać.
Ja tu pracuję.
Co, do cholery!
Tak pracujesz? Przepędzając klientów?
- Nie jestem zwierzęciem w cyrku. - Czym?
- Uważaj. - A więc... co jeszcze?
Skończ mycie, a potem poukładaj skrzynki.
Jutro znowu to samo.
I pojutrze. I popojutrze.
Myślałeś, że pomożesz Nadii, wyręczając ją jednego dnia?
Musisz tu być codziennie do końca semestru.
Na razie.
Cholera.
Nie chodzi o to, że nie mogę ci postawić piwa.
Nie wiem, z czego będę żyła, zanim ona wyjdzie.
- Jeśli wyjdzie. - Wyjdzie.
Może to ją skłoni, żeby przestać.
Żyłybyście normalnie, bez zbirów i policji.
I będę musiała podziękować kapusiowi.
Ktoś tu ewidentnie kabluje.
Pójdę do domu rozbić świnkę-skarbonkę.
Co?
Matka zawsze zaszywa forsę w fotelu w piwnicy,
na wszelki wypadek.
Twój dom otacza kordon policji.
- Co, jeśli cię złapią? - Co mi zrobią?
Nie wiem i nie chcę wiedzieć!
Gdyby coś ci się stało, nie wybaczyłbym sobie.
Samuelu, to nie twoja wina.
Słuchaj...
Czego pan sobie życzy?
Podziwiam cię. Serio.
Bycie szczerym i uczciwym wymaga odwagi.
Jasne. I dlatego chcesz, żebym kłamał?
Myślisz, że ja nie kłamię? Tata mnie kocha, bo mnie nie zna.
Zaskocz mnie. Jaka jest twoja tajemnica?
- Polejesz dżin z tonikiem? - To twoje największe wykroczenie?
- Wiesz, co o kłamstwie mówi Koran? - Nie. Od dawna nie czytam.
Dozwala kłamstwo, jeśli służy pokojowi między ludźmi.
Mój ojciec ma 65 lat. Chcę, żeby do śmierci żył w spokoju.
Cóż...
Ten obrzydliwy grzech...
jest na koszt lokalu.
Czemu się o mnie martwisz?
Wcale mnie nie znasz.
Bo kocham twoją siostrę. I chcę, żeby była szczęśliwa.
Dzięki.
- Na co patrzysz? - Co?
Na nic... Szukam restauracji na jutro.
Zarezerwować?
Może będzie spoko.
Coś innego.
Mnóstwo przystojnych gości pokazujących trochę ciała.
Fajnie się zapowiada.
Raczej durnie.
Dobra.
Pójdę sam.
Jasne, baw się zajebiście.
Chcę pójść z tobą, źle. Chcę pójść sam, jeszcze gorzej.
A jeśli zostanę z tobą, będziesz mnie gnoił.
Co mam, kurwa, zrobić?
Nie psuj mi ostatnich chwil życia. To zbyt duża prośba?
Idziemy na zajęcia?
- Daj mi wskazówkę. - Nie mogę!
Czemu taka poważna? Dziś walentynki!
Myślę, że...
- powinieneś wyluzować z Omarem. - Dlaczego?
Wiesz, jak dobrze mieć kogoś na dobre i na złe?
Nie spieprz tego.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Miłych walentynek. - Będziesz z kimś, to weź więcej do picia.
Przyjdę sam. Ale jeśli oni tam będą, pasuję.
Bonnie i Clyde?
- Zastawię pułapki na szczury. - Myślałem, że jesteś Szwajcarią.
Wiesz co? Ja też.
Nie chcę cię zostawić samego na polu bitwy.
Od zawsze walczymy razem.
Jesteśmy Lu i Guzmán, prawda?
Idę po kolejną.
- Nie, mówiłaś, że to ostatnia. - Jeszcze jedna!
Cholera!
Uwaga! Guzmán!
Pomóż posprzątać, zanim ktoś się skaleczy.
A gdzie szyjka butelki?
Rebeco, wyjdź proszę.
Chodź ze mną.
Cokolwiek masz do powiedzenia, zrób to tutaj.
Rada Rodziców nalega.
Zarzuty przeciw twojej matce są poważne.
Nie można narażać prestiżu szkoły.
Wyrzucacie mnie?
Proponujemy ci dobrowolne opuszczenie szkoły.
Nie odnotujemy tego w dokumentach.
Cholera... Co za troska.
Musisz to tylko podpisać.
Nie.
Wyrzućcie mnie.
- Niech się dowie cała szkoła. - Co?
Niech usłyszą, że jak do kicia poszedł tatuś bogatego chłopca,
- to on nie wyleciał. - Nie krzycz.
- Co się dzieje? - Wracaj.
Niech się wszyscy dowiedzą, że mnie wyrzucacie!
Ale jak mamusie fundują stypendium, to nawet zabójca zostaje!
- Nie możecie jej wyrzucić. - Sama odchodzi.
- W takim razie ja też. - Co?
Skoro ona, to ja też.
Ja też.
I ja.
I ja!
O co chodzi?
Porozmawiam z Komitetem Zarządzającym, zgoda?
A teraz wracajcie do klasy.
Nieźle namieszałeś.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chcę cię prosić, żebyś...
namieszał jeszcze bardziej.
Jak?
Nie! Nie dotykaj! Od razu by wiedzieli.
Tędy.
Do góry.
Ale jesteś ciężki.
Cholera jasna.
Ostrożnie.
- Masz w butach sprężyny? - I nie tylko to.
Schodź.
- Po co ci to? - Żeby obrać owoce. A jak myślisz?
Są w środku?
Nie wiem.
Nie ma.
Kurwa. Powiedziała coś więcej?
Nie, nic.
Że tracę formę. Do cholery z nią...
Co?
I że mam ćwiczyć na worku.
Powiedziała: „Ćwicz na worku”.
Kurwa.
Nie mogę uwierzyć.
Podoba ci się mój Bumblebee?
- Co? - Bumblebee, z filmu Transformers.
Nieważne.
Obyś wszystko podpisywał tak szybko, jak kupujesz auta.
Podobam ci się tylko wtedy, gdy inwestuję w winiarnie?
Nie. Podobają mi się ludzie dotrzymujący słowa.
Ta inwestycja to nie jedno auto, tylko dziesięć tysięcy aut.
To nie jest jak wyciągnięcie karty kredytowej i kupienie...
tego.
- Na imprezę? - Tak.
Będziesz wyglądać sexy. To dla ciebie, prawda?
- Dziś wieczór role się odwracają. - Nie.
Twoja koleżanka została feministką,
ale ja nie będę robić z siebie durnia.
Zrobimy z siebie durni, nie przestrzegając dress code’u.
- Wszyscy będą się gapić. - Niech się gapią.
Zobaczą piękną kobietę
u mojego boku.
Wolę pójść sama.
Jak mam to rozumieć?
Nijak.
- Jak się masz? - Dobrze.
Kochanie, nie bądź kapryśna.
Powinnaś podziękować Yerayowi, że tak się o ciebie troszczy.
O mnie?
Załóż sukienkę i nie zachowuj się jak mała dziewczynka.
Proszę.
Dawno nie zamykaliśmy tak wcześnie.
O tej porze i tak nikt nie przychodzi.
Ale nie martw się o to.
Od teraz skup się na tym, na czym powinnaś.
- A co ze sklepem? - Nie trzeba otwierać go codziennie.
Ani codziennie chodzić do szpitala.
Już doszedłem do siebie.
„Jestem silny jak drzewo”.
„Jak dąb”, tato. Jak dąb.
Silny jak dąb.
Czekamy dalej czy...?
Tak.
Nie, już zamówimy.
Cześć.
Wybaczcie spóźnienie.
- Tato. - Synu.
Musimy się tego pozbyć.
Ile dostaniesz za to gówno?
To ecstasy, a więc kilka tysięcy.
- Po co ci to wiedzieć? - Zostałam bez grosza.
Możemy nawet do końca życia jeść ryż.
- Nie wchodź w to. - On ma rację.
Ty to zostaw. Ja się tym zajmę.
Sprzedam to. Będziemy wspólnikami.
Dzielimy się po równo. Zgoda?
Być twoim wspólnikiem to gorsze niż handel dragami.
- A więc nie. - Co? Jestem poważnym człowiekiem.
- Spuścimy to do sedesu. - Nie.
Trzeba pomyśleć, zanim zrobimy coś głupiego.
Mówię o was obydwu, jasne?
Jak ci idzie nauka?
Robię, co mogę.
Dużo czasu schodzi mi na pracę i pomaganie w domu.
Słusznie. Trzeba okazać wdzięczność tym, którzy cię przygarnęli.
- Z kim mieszkasz? - Z Anderem i jego matką.
- Ander to...? - Przyjaciel.
Mamo, poznałaś go w szpitalu, pamiętasz?
Ach, tak.
Jak on się ma?
Dobrze.
Co się dzieje, synu?
Nie mów, że nic. Znam cię.
Tak się składa...
że ma białaczkę.
Co?
Ander?
Robię, co mogę, by mu pomóc.
Chodzę z nim na chemoterapię. Troszczę się...
Lekcje nie są teraz najważniejsze.
Synu, jesteś dobrym chłopcem, ale...
to nie twój obowiązek.
Niech zajmie się nim rodzina.
Ander to moja rodzina.
Jego rodzice, rodzeństwo...
To mój chłopak.
Musisz się skupić na nauce.
Inaczej będzie źle.
Słyszałeś mnie?
Jesteś mądrym chłopcem. Jeśli się skupisz...
- Słyszałeś mnie? - A ty mnie?
Przykro mi. Nie mogę.
Wybacz, mamo.
Kochana, przyniosłaś szampana!
Dzięki!
Miło was widzieć! Dziękuję.
- A co z alkoholem? - Jest tam.
Świetnie. Wspaniały strój. Znakomity.
Kto was zaprosił? Gdzie alkohol? Hej...
Nie, na to nie pozwalam.
Idźcie do najbliższego sklepu i wróćcie z alkoholem. Pa!
No proszę, kto przyszedł.
Wyglądasz doskonale.
- Dziękuję. Ty również. - Dzięki.
- Podoba ci się to, co widzisz? - Już to kiedyś widziałam.
Kilka razy.
No tak...
Jestem pod wrażeniem. Wprost zachwycona.
Nie przypominam sobie, bym wynajęła magika.
Przy stoliku numer trzy proszą o rachunek.
Właśnie mówiliśmy, że to pierwszorzędna impreza, prawda?
Alkohol zostaw tam.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Powiedziałabym, że tylko geniusz rozpozna geniusza,
ale dziś oceniamy cię na podstawie wyglądu.
- Wyglądasz znakomicie. - Dzięki.
Powinieneś się bardziej uśmiechać.
- Przystojny, ale poważny. - Co potem?
Obmacywanie tyłków i molestowanie na parkiecie?
- Jak leci, Samu? - Spoko.
- W porzo? - Tak.
- Uznaj to za komplement. - Dobrze.
Fajne przyjęcie.
Wiem. Znasz mnie i moje pomysły.
Polo, Caye, jestem w domu. W moim byłym domu.
Impreza dobrze się zapowiada.
Dajcie znać, czy przyjdziecie.
Niezły cyrk, tatusiu!
Dobry wieczór.
- Wszystko okej? - Raczej nie zostanę długo.
Daj mi chwilę.
Wiesz, że dziś jest wszystko na odwrót.
Może wrócisz do swojej nory i poczytasz sobie książkę?
Nie wierzę.
Niezła z ciebie uparciucha.
Naprawdę dalej chcesz osiągnąć coś z Guzmánem?
- To nie jest dobra noc, by być samą. - Dla ciebie nigdy nie jest dobra.
Śliczniusia ta impreza.
Są baloniki, projektory, ludzie przynoszą własny alkohol...
Ile cię kosztowała? 10 euro?
Gówno warta.
Wynoszę się. Przyjęcie jest do dupy.
- Bawcie się dobrze. - Dzięki.
- Chyba tylko my odróżniamy się strojem. - Tak.
- Cześć. - Cześć.
Wy też nie zrozumieliście dress code’u?
Na odwrót?
Chyba jednak nie jesteśmy jedyni.
Widzę. Wybaczcie.
Mam wysłać nowe zaproszenie, żebyście to zrozumieli?
Wybacz, Lu. Ja zawsze jestem elegancką damą.
Ach, tak.
Gdzie zostawić to gówno?
Tutaj.
Dziewczyna z klasą...
Żałosne.
Kochana, zaraz wychodzimy.
Też nie chcę cię widzieć dłużej niż to konieczne.
Cóż...
- Cieszmy się przyjęciem. - Słusznie.
- Za nas. - Na zdrowie!
Lucrecio, kolej na ciebie.
Twoja kolej.
Nie mogę, Nadio.
Nie mogę.
Musisz skłamać.
Słuchaj. Musisz skłamać.
Hej.
Cześć.
Idę do toalety.
Zajęta.
Jasne.
- Nie miałem czasu się przebrać. - Nieważne, zapomnij.
Lepiej, by nikt nie podważał, że jesteś hetero.
Rozumiem cię.
Co rozumiesz? Nie masz, kurwa, pojęcia...
Ander! Jak się masz? W porządku?
- Widziałaś Omara? - Tak, jest w łazience.
- Tej na dole. - Której? Jest ich chyba z 20.
Jest jedna obok kuchni, bardzo daleko.
Ta ostatnia... Czeka tam na ciebie.
Pięknie wyglądasz!
Świetnie cię rozumiem.
Naprawdę.
Kaczka była wyśmienita.
- Prawda? - Tak.
Bardzo smaczna. I fantastycznie podana.
Kochanie, Polo.
Co u ciebie?
Dobrze.
A u ciebie?
Też.
Dziękuję.
Za co?
Ta scenka podziałała.
- Jesteś uparty. - Tak.
- Zbyt dumny. - Zgadza się.
- I dobry z ciebie przyjaciel. - Nie dlatego to zrobiłem.
Zrobiłem to...
bo cię kocham.
A ty... kochasz mnie? Kochasz?
Prawda?
Tak.
Kocham cię.
Ale to nie wystarczy.
Z Malickiem wszystko jest takie proste.
Uszczęśliwia moją rodzinę.
Z nim czeka mnie przyszłość...
Z tobą nie.
Miłość nie wystarczy.
Hej.
Co tu robisz?
Nic...
Przyszedłem przeprosić.
I obejrzeć twój sexy strój.
Wyluzuj, nie trzeba.
- Omar. - Co?
- Wszystko w porządku. - Wcale nie, do cholery.
Jestem w rozsypce.
Ale tylko ciebie traktuję jak gówno.
Bo wiem, że będziesz przy mnie bez względu na wszystko.
Nieważne, jak bardzo cię gnoję, ty wracasz.
To nie fair. Nie zasługujesz na to.
Zasługujesz na miłość.
Wybaczysz mi?
Nie.
Chłopie, a jednak potrafisz się uśmiechać.
Czego ode mnie oczekujesz?
Ktoś, na kim mi zależy, stracił życie przez to gówno.
Samuelu, spójrz na mnie.
Co?
Jeśli mam wybrać między tobą a forsą...
to spuśćmy to gówno do sedesu.
Robię się romantyczna, nie?
Po czymś tak romantycznym liczyłam na pocałunek...
Cześć.
- Cześć. - Jak leci?
- W porządku. U ciebie? - Też.
- To jest Ander. Malick. - Hej.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Świetnie wyglądasz.
Ale nie zrozumiałeś dress code’u, co nie?
Czuję się tu trochę nie na miejscu.
Co? Nie ma mowy.
Ależ tak. Wystarczy rozpiąć guzik...
Widzę, że już dobrze się poznaliście.
No, dalej. Niech ściąga!
Nie bądź nieśmiały!
Ściągaj! Ściągaj!
Słuchaj...
już wiem.
Bardzo mi przykro.
Jeśli czegoś potrzebujesz, daj znać.
Nie martw się. Jest dobrze.
Jasne, że się martwię.
Jesteśmy rodziną.
Nie wierzę, że własna siostra cię wyrzuciła.
- Znaczy... - Cóż.
Nie wyrzuciła mnie. Sam wyszedłem.
Od kiedy mój tata ją wydziedziczył, straciła zmysły.
- Co? - Nie.
- Co zrobił? - Nie.
Jest zupełnie spłukana.
- Ja dziękuję. - Nie wierzę.
Stąd pomysł na „odwróconą” imprezę.
Spryciara. Jestem pełna podziwu!
- Przyjęcie całkiem spoko. - Jasne.
Z chęcią bym poszła, wiesz?
Ja w mojej przezroczystej bluzeczce...
wyglądałem uroczo.
Chciałabym popatrzeć na was tak,
jak wy patrzycie na nas, wiesz?
To da się zrobić.
Możesz popatrzeć na nas.
Racja, Polo?
Racja.
Właściwie dzisiaj...
to ty rządzisz.
- Ja rządzę. - Tak, ty.
Cokolwiek zechcesz.
- Dobra. - Twoje życzenie jest naszym rozkazem.
Pocałujcie się.
- Tak po prostu? - Tak.
Chodź tutaj.
Powoli. Żebym się mogła nacieszyć.
A teraz, Polo, rozbieraj go powoli.
Niżej.
Jeszcze ci nie mówiłem...
ale wyglądasz imponująco.
Wiem.
Dziękuję.
Zatańczymy?
Nie.
Tak jest lepiej.
Za nas.
Na zdrowie.
Rebeco, masz chwilę?
Tak, jasne.
Przekonałam nauczycieli i zarząd, byś została.
Dziękuję.
Mimo wszystko
przypominam ci, że należy ściśle przestrzegać miesięcznych opłat
i terminów płatności.
W tym miesiącu...
Cholera, drobny druk.
Jeśli nie otrzymamy płatności,
- nie mam wyjścia... - Wiem.
Zajebista wymówka, by się mnie pozbyć.
Już o tym mówiliśmy!
Albo sprzedam towar, albo wylatuję.
Nie lubię, jak sprawy układają się po ich myśli.
Dobra, handluj. Pamiętasz, co było, jak im weszliśmy na teren?
Hej.
Wyluzujcie.
Znam miejsce, gdzie nie ma konkurencji.
A zapotrzebowanie duże.
Gdzie?
Las Encinas.
Chyba żartujesz.
Lu, masz chwilę?
- Zależy. - Chciałem tylko...
prosić, byś lepiej traktowała Cayetanę.
Żebyś ją zostawiła w spokoju.
Coś jeszcze? Śpieszy mi się.
Skoro pytasz...
Każ wszystkim zostawić nas w spokoju.
Dobrze ci to wychodzi. Ciebie posłuchają.
Po co miałabym to zrobić, Polito?
- Polo, nie Polito. - Wszystko jedno.
Program stypendium sponsorują moje matki.
Chyba nie możesz sobie pozwolić na to, by przegrać.
- To znaczy? - Tak.
Ojciec zostawił cię bez grosza.
To byłaś ty?
Ty go zabiłaś?
Nie.
Lucrecio, znamy się zbyt dobrze.
Wydaje mi się, że kłamiesz.
Powiedz prawdę.
Czemu się tak zachowujesz?
Co się stało?
To dlatego, że widziałam zabójcę.
Napisy: Joanna Gołąb